Sylwester Latkowski i Michał Majewski ujawniają kulisy największego politycznego skandalu od czasu afery Rywina!

Nieustraszeni dziennikarze tygodnika „Wprost” pokazali całemu światu, jak funkcjonuje władza w Polsce. Dzięki nim powstała książka niepowtarzalna, bezkompromisowa, która obnaża kulisy afery taśmowej, czyli wstrząsających nagrań rozmów ministrów i biznesmenów w kilku polskich restauracjach. W rolach głównych: polityczne deale i układy, łamanie konstytucji, brudne sekrety politycznej kuchni oraz manipulacja i hipokryzja jako codzienne narzędzie pracy wątpliwej klasy wpływowych osobistości.

Kto obawiał się nagrań?

Dlaczego inne redakcje nie podjęły tematu?

Jak próbowano zamieść aferę „pod dywan”?

Jak przebiegał zamach na wolność prasy?

Jak doszło do największej kompromitacji służb specjalnych w historii wolnej Polski?

Czy rzeczywiście państwo polskie „istnieje tylko teoretycznie, a praktycznie nie istnieje”?

Książka pokazuje prawdę, która nie jest łatwa i przyjemna. Tym bardziej nie można jej lekceważyć i zapomnieć!

„Za kulisami musiało się coś stać i w tej chwili obserwujemy próbę zmiany w układzie. W grze najprawdopodobniej chodzi o jakieś wielkie pieniądze”.

Jarosław Kaczyński, 8 .07.2014, „Gazeta Polska”

„Afera podsłuchowa ma taki ciężar gatunkowy, że wszystkie wcześniejsze urazy przestają być istotne”.

Leszek Miller, 1.07.2014, Twitter

„Przykra sprawa. Nie lekceważę jej”.

Donald Tusk, 14.06.2014, Twitter

„Spisek kelnerów trzęsie Polską”.

„Gazeta Wyborcza”, 23.06.2014

„Tak wielkiej kompromitacji służb specjalnych jeszcze nie było”.

„Polska The Times”, 18.07.2014

Emilia Ochojska, jedna z najbardziej utalentowanych pisarek swojego pokolenia, ma wszystko - sławę, majątek i kochającego partnera. Najwyraźniej to jej jednak nie wystarcza, gdyż pewnego dnia ucieka z kościoła niemal sprzed ołtarza, przerywając swój własny ślub z Mateuszem Zdrojewskim. Problem, który skłonił ją do tak radykalnego kroku zdaje się nie mieć rozwiązania. Pomoc przychodzi z nieoczekiwanej strony. Tajemniczy Patryk Krajewski składa jej propozycje nie do odrzucenia.

Chociaż Emilia i Patryk mają zupełnie różne charaktery, to od tej pory będą dzielić ze sobą sekret, który połączy ich już na zawsze lub poróżni na resztę życia. Jak daleko oboje będą w stanie się posunąć w swojej intrydze, by Mateusz nigdy nie poznał prawdy?

„Wprost w Twoje ramiona” to powieść o miłości, trudnych wyborach i tajemnicach, która wciąga czytelnika w świat emocji, gdzie droga do szczęścia jest pełna przeszkód, a labirynt utkany z kłamstw zdaje się być niekończącą się opowieścią.

Emilia Ochojska, jedna z najbardziej utalentowanych pisarek swojego pokolenia, ma wszystko - sławę, majątek i kochającego partnera. Najwyraźniej to jej jednak nie wystarcza, gdyż pewnego dnia ucieka z kościoła niemal sprzed ołtarza, przerywając swój własny ślub z Mateuszem Zdrojewskim. Problem, który skłonił ją do tak radykalnego kroku zdaje się nie mieć rozwiązania. Pomoc przychodzi z nieoczekiwanej strony. Tajemniczy Patryk Krajewski składa jej propozycje nie do odrzucenia.
Chociaż Emilia i Patryk mają zupełnie różne charaktery, to od tej pory będą dzielić ze sobą sekret, który połączy ich już na zawsze lub poróżni na resztę życia. Jak daleko oboje będą w stanie się posunąć w swojej intrydze, by Mateusz nigdy nie poznał prawdy?
„Wprost w Twoje ramiona” to powieść o miłości, trudnych wyborach i tajemnicach, która wciąga czytelnika w świat emocji, gdzie droga do szczęścia jest pełna przeszkód, a labirynt utkany z kłamstw zdaje się być niekończącą się opowieścią.

Czy choroba i niepełnosprawność przekreślają szanse na miłość i szczęście?
Ile wart jest związek budowany na kłamstwie?
Historie trzech, młodych kobiet walczących na co dzień ze swoimi chorobami. Poza problemami zdrowotnymi łączy je coś jeszcze – burzliwa miłość oraz poszukiwanie prawdy.
Każde z opowiadań jest inne i ma swój własny scenariusz. Wspólnym mianownikiem jest jednak to, że żadna z dziewczyn nie żałuje swoich decyzji, nawet wówczas, kiedy odkryte prawdy okazują się być druzgocące. Bazując na swych doświadczeniach, nie zawsze pozytywnych, Alex, Julia i bohaterka „Siedmiu lat prawdy” postanowiły budować swoją przyszłość nie popełniając już tych samych błędów.
Bohaterki nie mają łatwego życia, a o swoje szczęście walczą każdego dnia. Choć życiowe drogi bywają kręte, zawsze czeka gdzieś miłość, szczęście, albo zbawienne uwolnienie się od nieszczerych emocji.
Doskonała książka, dla osób, które wątpią w to, że każdy może znaleźć swoje szczęście.

Zapraszamy na bloga autorki: poradyady.pl

Cenzura nie zaczyna się od zakazu, tylko od drobnego przesunięcia, które jest tak niewinne, że nie budzi sprzeciwu, a jednocześnie na tyle precyzyjne, że zmienia kierunek całej sytuacji, zanim ktokolwiek zdąży zauważyć, że coś zostało utracone. Nie przychodzi z zewnątrz w formie narzuconej kontroli, tylko pojawia się wewnątrz jako mechanizm, który pozwala funkcjonować bez konfrontacji z tym, co byłoby zbyt kosztowne, żeby to nazwać. W tej książce nie chodzi o systemy, instytucje ani widoczne ograniczenia, tylko o momenty, w których człowiek sam decyduje, że czegoś nie powie, nie zauważy albo nie uzna, bo koszt tej decyzji jest mniejszy niż koszt jej braku.

Każdy rozdział prowadzi przez konkretną sytuację, w której coś mogło zostać nazwane, ale nie zostało, nie dlatego, że było to niemożliwe, tylko dlatego, że było to niewygodne, ryzykowne albo destabilizujące. To nie są wielkie decyzje, tylko drobne korekty, które z czasem tworzą strukturę, w której rzeczywistość przestaje być odczytywana wprost, a zaczyna być filtrowana przez mechanizmy, które mają jedno zadanie - utrzymać spójność, nawet jeśli oznacza to utratę prawdy. Każdy z tych mechanizmów działa inaczej, ale wszystkie prowadzą do tego samego miejsca, w którym człowiek przestaje wiedzieć, co zostało pominięte.

Nie ma tu prostych diagnoz ani wygodnych wniosków, bo cenzura, o której mowa, nie jest czymś, co można usunąć albo obejść, tylko czymś, co jest wpisane w sposób funkcjonowania, który został uznany za normalny. To książka o tym, jak wygląda życie, kiedy nie trzeba niczego zakazywać, bo wszystko zostaje wyregulowane wcześniej, zanim stanie się problemem. To analiza momentów, w których decyzja nie polega na tym, co zrobić, tylko na tym, czego nie dopuścić do świadomości.

Czytelnik wchodzi w kolejne sceny, które są znajome, ale przedstawione w sposób, który nie pozwala przejść obok nich obojętnie, bo każda z nich dotyczy sytuacji, w której coś zostało przesunięte w sposób trudny do zauważenia, ale łatwy do odczucia. To napięcie jest obecne w każdej interakcji, w każdej decyzji i w każdym milczeniu, które wydaje się neutralne, ale w rzeczywistości pełni konkretną funkcję. Ta książka nie pokazuje, jak działa świat, tylko jak działa mechanizm, który pozwala go nie widzieć.

W trakcie lektury pojawia się moment, w którym przestaje być jasne, czy opisywane sytuacje dotyczą innych, czy jednak są bliżej, niż początkowo się wydawało, bo mechanizmy nie są przypisane do konkretnych ludzi ani kontekstów, tylko do sposobu reagowania na napięcie. To nie jest opowieść o tym, kto ma rację, tylko o tym, dlaczego pewne rzeczy nigdy nie zostają wypowiedziane, mimo że są obecne. Każdy rozdział rozbiera ten proces na czynniki pierwsze, pokazując, że cenzura nie potrzebuje narzędzi, bo działa na poziomie wyboru, który nie wygląda jak wybór.

To książka, która nie oferuje rozwiązań, bo nie ma tu nic do naprawienia w prosty sposób, ani ścieżek, które można zastosować, żeby przestać funkcjonować w opisanych schematach. Zamiast tego pokazuje, jak głęboko są one zakorzenione i jak skutecznie działają, nawet wtedy, gdy są rozpoznane. To nie jest komfortowa lektura, bo nie daje dystansu, tylko stopniowo go odbiera, zmuszając do pozostania w miejscach, które normalnie zostałyby pominięte.

Każdy rozdział kończy się w miejscu, które nie jest domknięte, bo nie chodzi tu o konkluzję, tylko o moment zatrzymania, w którym coś zostaje zauważone bez możliwości natychmiastowego zamknięcia. To napięcie jest częścią konstrukcji tej książki, która nie pozwala przejść dalej bez krótkiej przerwy, nawet jeśli ta przerwa nie zostaje nazwana. To nie jest efekt uboczny, tylko element, który ma zostać odczuty.

Cenzura w tej książce nie jest przedstawiona jako problem, który można zdefiniować i rozwiązać, tylko jako proces, który działa dokładnie tak, jak powinien, bo spełnia swoją funkcję, a jego skuteczność polega na tym, że nie jest rozpoznawany jako ograniczenie. To, co zostaje pokazane, to nie mechanizmy kontroli, tylko mechanizmy zgody, które sprawiają, że nic nie musi być zabronione, żeby przestało istnieć w przestrzeni świadomości.

Czytelnik nie wychodzi z tej książki z wiedzą, tylko z doświadczeniem, które trudno nazwać, ale jeszcze trudniej zignorować, bo dotyczy momentów, które są codzienne i powtarzalne, a jednocześnie fundamentalne dla tego, jak wygląda jego relacja z rzeczywistością. To nie jest analiza świata, tylko analiza sposobu, w jaki człowiek przestaje go widzieć, zanim zdąży go zrozumieć.

Publikacja została przygotowana z wykorzystaniem narzędzi wspomagających proces twórczy, w tym rozwiązań opartych o sztuczną inteligencję. Ostateczna koncepcja, struktura i redakcja należą do autora.

Ta książka zaczyna się od bardzo prostego pytania: dlaczego ludzie tak rzadko mówią dokładnie to, co naprawdę myślą?

Każdy zna momenty, w których rozmowa brzmi spokojnie, uprzejmie i bardzo poprawnie. Zdania są dobrze ułożone, ton jest wyważony, a atmosfera wydaje się niemal idealna. A jednak gdzieś pod powierzchnią pojawia się wrażenie, że to nie jest cała prawda.

Bo rozmowy mają dwie warstwy.

Pierwsza to warstwa oficjalna. Ta, którą słyszymy na głos. To zdania, które zostały wygładzone przez uprzejmość, doświadczenie społeczne i naturalną chęć utrzymania spokoju.

Druga warstwa jest znacznie ciekawsza.

To warstwa myśli, które pojawiają się w głowie, zanim zostaną wypowiedziane.

Myśli, które są trochę bardziej bezpośrednie.

Trochę bardziej spontaniczne.

Trochę bardziej prawdziwe.

I właśnie pomiędzy tymi dwiema warstwami powstaje cała niezwykła sztuka rozmowy.

Bo ludzie bardzo rzadko mówią wszystko wprost.

Nie dlatego, że chcą coś ukrywać.

Dlatego, że rozmowy są delikatną konstrukcją.

Każde zdanie ma swój ciężar.

Każde słowo może zmienić atmosferę.

Dlatego pojawiają się różne formy łagodzenia myśli.

„Może się mylę, ale…”

„Nie chcę się czepiać, ale…”

„Tak tylko mówię…”

„Może to głupie pytanie, ale…”

To zdania, które pozwalają powiedzieć coś ważnego w sposób spokojny.

To język subtelności.

Język, który powstał nie po to, żeby ukrywać prawdę, ale po to, żeby ją wypowiadać w sposób, który nie niszczy rozmowy.

Bo rozmowy są jak mosty.

Łączą ludzi.

Ale wymagają pewnej ostrożności.

Ta książka jest próbą przyjrzenia się właśnie tym momentom.

Momentom, w których język pokazuje coś niezwykle ludzkiego.

Naszą potrzebę bycia szczerym.

I naszą potrzebę bycia uprzejmym.

Te dwie rzeczy rzadko idą idealnie razem.

Dlatego powstał cały zestaw zdań, które pomagają nam znaleźć równowagę.

Zdania, które brzmią niepozornie.

A jednak potrafią zmienić kierunek rozmowy.

Bo czasami jedno zdanie wypowiedziane we właściwy sposób potrafi zrobić więcej niż dziesięć bardzo bezpośrednich deklaracji.

I właśnie dlatego rozmowy są tak fascynujące.

Bo w ich środku znajduje się coś więcej niż słowa.

Znajduje się sztuka porozumienia.

Publikacja została przygotowana z wykorzystaniem narzędzi wspomagających proces twórczy, w tym rozwiązań opartych o sztuczną inteligencję. Ostateczna koncepcja, struktura i redakcja należą do autora.